|
|
Ömrümden bir hayat çıkarmak istiyorum!
Ömrümden bir hayat çıkarmak istiyorum!
“Gülgun: Gül renkli, pembe. Piyale: Kadeh. Sanat hayatsız olmuyor… Hiç bir pembeyi, içine mavi katmadan, göğün ve suyun mavisini eklemeden mor yapamıyorsun. Renkleri, çabanı, tevazuunu, aklının ve kalbinin onurunu koyacak bir kadeh aramak. Sanat, bu arayış olmadan da olmuyor… Sanat o kadehi bulmak mı, yoksa zaten var olan o kadehin içini doldurmak mı? En azından şu soru: O kadehi neyle doldurmak?”
Bir sergim için yazılmıştı bu satırlar.
“Gülgun, dik bakmayı seçiyor hayata. Neden? Kadının güçlü olması gerektiğini düşünüyor, her şeye boyun eğmemesi, kendine ait bir duruşunun olması gerektiğine inanıyor da ondan… Saklanmayan duygular… Fırça darbeleri bazan sert bazan da yumuşak… Konuya göre renkler de sertleşiyor ya da yumuşuyor… Gülgun’un resimlerinde kadın zayıf değil… Özellikle… Tek başına da olsa, bir çiçeğin, bir atın yanında olsa da bağımsız… Gülgun’un resmi sadeleşme yolunda, sabır peşinde… Aşkla başetmenin de başka yolu yok galiba… Sevmeden, tutkuyla yanmadan sanat eseri vermenin de…”
Doğru, hala aynı fikirdeyim. Hatta daha da ileri gidiyorum. Bir öz’ün, “öz”etin peşindeyim.
“Zannetme ki güldür, ne de lale / Ateş doludur, tutma yanarsın / Karşında şu gülgun piyale… İçmişti Fuzuli bu alevden / Düşmüştü bu iksir ile Mecnun / Şi’rin sana anlattığı hale” Ahmet Haşim, Türk şiirinin büyük duygu ressamının dediği gibi her şey aslında. “Ateş doludur, tutma yanarsın…” Tıpkı Hz. Mevlana’nın dediği gibi: “Hamdım, piştim…” Yanmayı göze almadan pişmek de imkansız öte yandan.
Son resimlerim,abstrait, çünkü soyut olanın, özetin, hülasanın peşindeyim. Latince abstractus, bir bütünden çekip ayırmak, özünü almak, suyunu sıkmak demek, ab- (bir şeyden) + trahere, tract- (çekmek) demek. Dokulara, desenlere, renklere, ışık oyunlarına pek de kapılmadan resim yapabilmenin peşindeyim.
Ömrümden kendi hayatımı çekip çıkarmak istiyorum aslında. Özet çıkarmak gibi. Özü ortaya çıkarmak gibi. Anlam neredeyse ben de oraya yakın olmak istiyorum. Vakit kaybetmeden. Dağılmadan. Kim bilir belki de eskisinden daha çok farkındayım, içinden bir hayat çıkarmaya yetip yetmeyeceği belli olmayan ömrün çok da uzun olmadığının.
|
|
|
